شاید کمتر کسی باشه که از درگیری بین اعراب و اسرائیل هر روز خبری را در روزنامه نخونه و یا درارادیو و تلوزیون نشنوه. وقتی کسی در اون منطقه در اثر حمله اسرائیلیها کشته می شه ادم از خودش می پرسه پس کی این دشمنی می خواهد تموم بشه؟
ریشه های دشمنی اعراب با اسراییل به روزگار قبل از جنگ اول جهانی بر می گرده. زمانیکه سرزمینهای عربی ازمرزهای غربی ایران تا مصر تحت سیطره امپراتوری عثمانی قرار داشت. به این معنی که تا صد سال قبل کشور های به نام عراق، عربستان، سوریه، فلسطین، لبنان و اردن اصلا وجود نداشتند. تمامی این سرزمینها به همراه کشور ترکیه قسمتهای اسیایی امپراطوری عثمانی را تشکیل می دادند.
در طول تاریخ خاورمیانه عده ای از اعراب که حس پان عربیسم یا همان ملی گرایی شدیدی داشتند همواره به فکر تشکیل کشور واحد عربی در این منطقه بودند که از غرب افریقا (مراکش) تا مرزهای ایران را شامل میشد. با شروع جنگ اول جهانی و در گیر شدن دولت عثمانی در جنگ، انگلستان به اعراب قول داد تا در صورت شورش عمومی بر علیه عثمانی به اونها در تشکیل کشور واحد عربی کمک کنه. با توجه به وجود ذخایر نفتی عظیم در این منطقه، انگلیسی ها بعد از اتمام جنگ به وعده خودشون وفا نکردند و با تکه تکه کردن این سرزمین کشورهای فلسطین، اردن و عراق را بوجود اورده و تحت قیمومیت خودشون قرار دادند. سوریه و لبنان را هم پس از تشکیل به فرانسه بخشیدند. این امر باعث سرخوردگی اعراب ملی گرا در رسیدن به ارمان خود شد. ادامه دارد…
